Pas wanneer je iemand bent verloren is zijn aanwezigheid in en invloed op je dagelijks leven echt pijnlijk duidelijk. Je wordt er op de gekste momenten mee geconfronteerd. Soms verwacht je dat totaal niet, op andere momenten juist wel. Precies daarom keek ik zo op tegen Oudejaarsavond, de eerste zonder jou, heit.
Waar is die onbezorgde tijd waarin we terugkeken op weer een jaar vol mooie ervaringen? Waarin we droomden over wat het nieuwe jaar zou brengen. Een avontuurlijke reis, een nieuwe baan, een eigen huis. Terwijl dat wat we al hadden het allerbelangrijkste zou blijken te zijn: in goede gezondheid van onze lieve familie en vrienden kunnen genieten.

Oudejaarsavond 2018 was emotioneel, omdat we allemaal bang waren voor wat 2019 zou brengen. De hele maand januari was ik bang, onrustig. Maar lieve heit, je was zo sterk en positief, en lichamelijk ging het zo goed, dat we stiekem weer durfden dromen. Over jullie nieuwe huis, over een dagje weg, over IJsland, over een avondje kaarten of muziek luisteren, over een feestje omdat jullie beide 65 jaar hoopten te worden.
Met een knal alsof het vuurwerk was spatten onze dromen in april in één klap uit elkaar. Weg was alle hoop. Ineens was toch die ene wens alleen maar van belang: samen zijn. Intens genieten van elkaar. Alles in me opnemen: je stem, je verhalen, je lach, je armen om me heen, hoe je me altijd “beste meid” noemde. We luisterden heel veel muziek samen, nummers die een soundtrack werden voor deze bizarre tijd. Een tijd vol tranen, maar ook van échte liefde. Dat voelde iedereen.

En nu is het Oudejaarsavond 2019. Er begint een nieuw jaar, zonder jou, een jaar waarin je nooit geleefd hebt. Het voelt alsof elke nieuwe dag je verder weg van ons brengt en dat haat ik. Daar staan we dan, een wensballon in onze hand. Mijn zus steekt hem aan, we draaien hem om. Ik voel niets. Ik zie hoe de ballon zich vult met warme lucht, aan onze vingers begint te trekken. Omhoog, laat me maar los, lijkt hij te zeggen. Dan laten we los, hoor ik mijn kleine neefjes en nichtje “doeeeei pake” roepen, zie ik de ballon razendsnel de lucht in schieten en stromen er ineens tranen over mijn wangen. Fysieke pijn in mijn hart. Het is alsof we je nu echt loslaten, laten gaan.

Maar hoe hoger de ballon vliegt, hoe meer het voelt alsof je al daarboven bent, daarboven wacht. De brandende ballon stijgt, klimt, wordt een steeds kleiner stipje, lijkt bijna zelf op een ster. Heit, vanavond komt een stukje van ons naar je toe. Je bent zo ver weg. Toch voelt het even alsof we zo voor heel even iets dichter bij elkaar zijn.